Het moderne AV-netwerk in de praktijk (2) - Mediaspeler

Mediaspeler

Totdat de televisie volwaardig als mediaspeler kan fungeren, is het nog steeds noodzakelijk om een aparte mediaspeler aan te schaffen. Er is keuze ten over en dat is vaak ook het probleem. Niet iedere mediaspeler is prettig in gebruik of kan alles afspelen. Na een paar dagen spelen met verschillende mediaspelers is mij een aantal dingen wel duidelijk geworden.

Grofweg zijn er drie soorten mediaspelers. Een mediaspeler met een ingebouwde harde schijf, een mediaspeler zonder harde schijf of een combi-mediaspeler zoals bijvoorbeeld de PlayStation 3 of een Blu-ray-speler met netwerkondersteuning. Elk apparaat heeft zo z’n voor- en nadelen nog los van het feit wat ze allemaal kunnen afspelen.

Een mediaspeler met harde schijf heeft als voordelen dat als de data er eenmaal op staat je het makkelijk mee kunt nemen en op iedere televisie kunt aansluiten en dat je geen NAS of externe harde schijf nodig hebt. Het nadeel is dat mediaspelers met harde schijf en netwerkondersteuning redelijk duur zijn.

Ze zijn in ieder geval beter verkrijgbaar dan mediaspelers zonder harde schijf. Deze spelers zijn een stuk goedkoper, maar je hebt wel altijd een externe harde schijf of NAS nodig.

De duurste mediaspelers zijn de combi-spelers. Maar daar krijg je dan ook iets voor terug. Zo kan ik de PlayStation 3 inzetten als Blu-ray-speler, mediaspeler en natuurlijk om spelletjes te spelen of het internet af te surfen. Met de nieuwe lichting Blu-ray-spelers kun je bijna hetzelfde als de PlayStation 3, maar je kunt er geen spelletjes op spelen en in het geval van de LG Blu-ray-speler kun je de internetaansluiting alleen maar gebruiken om YouTube filmpjes te bekijken.

Wel handig is, dat de nieuwste Blu-ray-spelers zijn uitgerust met een USB-aansluiting zodat je daaraan een USB-stick of harde schijf kunt koppelen. Althans, dat zou handig moeten zijn mits de USB-devices goed worden herkend. In het geval van de LG-Speler werden drie van mijn vier externe harde schijven niet herkend. De handleiding gaf wel aan dat de speler niet met ieder USB-aparaat overweg kon, maar dit viel toch wel tegen.

De grote verscheidenheid aan mediaspelers maakt het zeer lastig om een goede keuze te maken omdat ieder apparaat zo zijn eigen bestandsformaten ondersteunt. Ik had eigenlijk verwacht dat de DLNA-specificatie hier een voorname rol in zou spelen. Maar niets is minder waar. Weliswaar worden de drie hoofdmappen Video, Audio en Foto makkelijk getoond en zijn de apparaten verplicht een netwerkaansluiting te hebben en moeten ze MPG en JPG bestanden ondersteunen, maar daar houdt het dan ook zo’n beetje op.

Nog steeds moet ik dus als consument maar uitzoeken welk bestandsformaten en codecs iedere mediaspeler ondersteunt en dat is vaak niet precies van de doos af te lezen. Ik vind dit een gemiste kans, te meer omdat het wel zal betekenen dat ik in de toekomst vast weer eens thuis kom met een apparaat dat achteraf niet in staat blijkt mijn favoriete bestanden af te spelen.